Paul Snoek (1933-1981): De vogelschrik

‘ Pourquoi faut-il que nous ayons des corps ? ‘ ( Intimité – J.P. Sartre )

Ik wijs
met mijn verkeerde handen
voorbij de verte
naar de zon
die als een oorlogrode cargo
in de wolken zinkt
tussen het gele hoogland
van de liefde
en het zwijgend laagland
waar de aterzwarte raven grazen
van de dood.

De ogen
van de scherpe mensen
vielen als hete kogels
door mijn vlees.

De wereld voor mij
ziet
de wereld achter mij
doorheen het vergezicht
van mijn geperforeerd
bestaan

Ik voel de wind
die door mijn lichaam wijst
en lachend knipoogt
naar de dood.
Ik sta alleen
diep
in mijn eenzaamheid
begraven
omdat mijn wezen
in het zwijgen
wortel schoot
en niemand ooit
het woord begreep
van mijn versteend gebaar
dat naar het hart wees
van de mens
die mij bekeek.

~ door wernermaes op 15 april 2009.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: