“De Seizoenen” van Clem Schouwenaars

Anton Zevenbergen, gelauwerd schrijver en dichter is het stadsleven zat. Niet alleen kotst hij van de burgerlijkheid daar, bovendien is hij een gebroken man door de ontrouw van zijn grote liefde, Livia. Om deze redenen neemt hij het drastische besluit om te verhuizen naar de Cayenne, een afgelegen streek in de polders. Om daar, alleen, in primitieve omstandigheden, gedurende vier seizoenen lang, met slechts wat boeken en platen, te genezen van de stad, de liefde en zichzelf, vooral dat laatste. Het contrast met de stad is enorm, de stilte en de rust oorverdovend. Samen met Fritz, zijn drinkkameraad, Lily en Noël, zijn naaste buren, probeert hij zijn verdriet en teleurstelling in alles te relativeren. Meer hoef je, qua inhoud, niet te weten voor je jezelf in deze geweldige roman stort.

‘De Seizoenen’ is het eerste boek van de Zevenberg-trilogie. Het tweede boek uit de reeks heet ‘De Stervende Galliër’. Het afsluitende deel is er nooit gekomen omdat Clem Schouwenaars in 1993 vroegtijdig overleed na een slepende ziekte. Desondanks blijft ‘De Seizoenen’ één van de belangrijkste werken uit de man zijn oeuvre en van de Nederlandstalige literatuur. Schouwenaars was een rasschrijver, zoals er heden ten dage geen meer rondlopen. In zijn 45-jarige carrière schreef hij meer dan tachtig werken. Veelal erg volumineuze romans dan nog. Zijn prozawerk wordt gekenmerkt door veel persoonlijke beschouwingen en bedenkingen. Een veelal autobiografische schrijver dus, wiens verhalen veelal zelftherapie zijn om het hoofd te kunnen bieden aan de wereld rondom. Met ‘De Seizoenen’ kende Schouwenaars in 1972 zijn definitieve doorbraak in de Vlaamse literatuur. Toch bleef zijn lezerspubliek eerder beperkt. Logisch. Schouwenaars’ boeken zijn er alleen voor zij die écht willen lezen. Voor zij die verder lezen dan de gedrukte tekst. En die groep wordt elke dag kleiner.

‘De Seizoenen’ is een erg subtiel, experimenteel en veelzijdig boek. Let bijvoorbeeld maar eens op de monologen, die erg lang worden als het weer wat minder met Anton gaat. Het vertelritme is volledig afhankelijk van de gemoedstoestand van het hoofdpersonage. Zo wordt je op geraffineerde wijze meegezogen in het verhaal. Ook de ruimte is erg belangrijk. Die wordt dan ook uitvoerig en chronologisch beschreven. Elk seizoen zou je, gemakkelijkheidhalve, een andere gemoedstoestand kunnen toedichten. De climax is in zo’n heldere en bevrijdende metaforen gegoten, dat, eens je ze allemaal doorhebt, ze je een dreun geven die wekenlang blijft nazinderen. U moest al begonnen zijn met lezen!

recensie verschenen op de verhalensite

~ door wernermaes op 15 augustus 2009.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: