Fietsvakantie Inseguitori@Albertville: 19-26/06-2010

In de regen vertrokken en in een zondvloed kwamen we aan; dat was onze autotrip in een notedop. De zwaarbewolkte lucht beloofde niet veel goeds voor de komende dagen.

De volgende ochtend zag de lucht er zoals verwacht nog steeds bijzonder grijs en na wat geweifel, getalm en gepieker werd besloten om de makkelijkste rit vandaag te doen. Slechts één helling het melden waard: de Col de la Cochette die toch wel zwaarder uitviel dan verwacht. Boven kwamen de discussies los over de punten en over de ex aequo van de Antwerpse afdeling die de eerste helling boycotte om zich te sparen voor wat komen zou. Bij deze discussie zou het niet blijven; een andere ging over het feit of alle bergen moeten meetellen voor de bergprijs. In een koers is dat zo, dus sinds dit jaar ook bij Inseguitori.

Op dag twee zetten we koers richting Madeleine ondanks de voorspelde vier à vijf graden op de top. Meteen nadat ik het begin van de klim aangaf, zat het spel al op de wagen en reed iedereen voor wat hij waard was, of dácht dat hij waard was. Ik liet de kopgroep wijselijk gaan en concentreerde mij op mijn eigen tempo. Het duurde niet lang voordat ik een paar overmoedigen te pakken had. Op de top trok ik gauw een windstopper aan en daalde op het gemak naar La Chambre. Bittere kou was mijn deel en beneden rilde en trilde ik van kop tot teen; een warme chocolademelk bracht geen soelaas.

Col de la Madeleine

Het weer verbeterde gaandeweg maar echt warm werd het vooralsnog niet. Op de top van de Signal de Bisanne – de zwaarste klim van de vakantie wat mij betreft – stond ik al weer te bibberen. Velen vervloekten de laatste twee steile kilometers. De Col du Pré was echter ook allesbehalve een lachtertje zodat iedereen bien cuit aan onze chalet aankwam. Op het einde voerden we, gesteund door het vals plat bergaf, nog een onvervalst stukje koersen op.

Boven het stuwmeer van Roselend

Tijdens de koninginnerit was de zon eindelijk van de partij. Verschillende cols stonden op het menu waarvan de Col de l’Arpettaz de zwaarste maar tevens ook de mooiste was. Voor de Aravis sterkten we de innerlijke mens aan in een restaurant dat duidelijk niet op fietsers voorzien was hoewel de uitbater zijn best deed. Na enkele schermutselingen op de Aravis, Col de la Croix-fry en Col du Marais schrapte ik de zware Col du Plan Blois en maakte iedereen zich klaar voor een ultieme krachtsmeting op de Tamié. Ik belandde zelf in een tweede groepje met steeds zicht op de leiders die we – ondanks een voortreffelijke samenwerking – niet konden bijhalen. De laatste kilometers was er teveel aan voor mij en ik liet mijn medevluchters gaan. Een waardige afsluiter van de dag.

Klaar voor de koninginnerit

De voorbije dagen hadden zijn tol geëist, de geplande rit werd door sommigen vervangen door een retourtje naar het meer van Annecy, ikzelf en een paar anderen schreven de rustige Col de l’Epine op hun palmares bij. Op een terras aan het meer krikten we ons vetgehalte terug op voor zover dat nodig was. Aan het eind van de rit verkoos ik om boven op de Tamié de afslag naar de Collet de Tamié om zo zeventig hoogtemeters extra mee te pikken.

Friet & pizza aan het meer van Annecy

Op de slotdag stond de Col du Grand Cucheron geprogrammeerd alwaar het laatste robbertje werd uitgevochten. Op deze gelijkmatige lopende klim had ik een goed gevoel in de benen zonder echter de koplopers ook maar één ogenblik te kunnen verontrusten. Als een goed geoliede ketting vlamden we nadien naar Albertville.

~ door wernermaes op 7 juli 2010.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: