Hester Knibbe: Zoiets Simpels

Het is vaak zoiets simpels, het is
gemis van je stem bijvoorbeeld, geen
verhaal over landschappen meer, geen
gedoe met je was, je kleren

onaangeroerd in de kast. Het is van je handen
op zoek naar houvast de afdruk nog weten
op leuning en deurpost en je voetstappen
op het parket en de trap, dat zo willen
laten, bedenken: poetsen en wrijven is
slinks de tijd verdrijven, jouw tijd

moet hier blijven. Het is
zo simpel en groot als huilen
bij meikersen, appelstroop in de schappen
en geitenkaas op het brood.

Hester Knibbe, Uit: Verstoorde grond, de Prom, 2002

~ door wernermaes op 17 november 2010.

Eén reactie to “Hester Knibbe: Zoiets Simpels”

  1. Hé, dat gedicht past uitstekend bij mijn vandaag. Vanmorgen heb ik mijn zoon weer eens uitgewuifd naar zijn woonplaats, Singapore. Een kleine week was hij in huis aanwezig: overal lagen zijn spullen, met veel gedruis nam hij bezit van zijn ouderlijk huis. Hoewel ik altijd een zucht slaak als de rust weerkeert, trilt ook een huilen om wat nu weer voor maanden weg is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: