Adri van der Poel Classic, Kalmthout 22/05/2011

In een ver verleden reed ik deze tocht met kompanen van de Platte Tube, deze keer met makkers van Racing Team Inseguitori aangevuld met Rudi de Terminator.

166 km aan meer dan 34 km/uur gemiddeld is sowieso afzien, verbrokkeling alom dus.
In het begin met de wind toch meer in het nadeel zat het spel al op de wagen. Dat kon natuurlijk niet anders als Rudi van de partij is. Iets voor de
bevoorrading moest ik een eerste keer passen toen de wind ongenadig hard in de zij blies. Gelukkig kon ik rekenen op een tijdritspecialist die mij keurig uit de wind zette.

Even voor de befaamde zeelandbrug reden jeroen, piet en ik even verkeerd en pardoes waren we twee metgezellen kwijt die we niet meer zouden terugzien. In een poging het gat op die twee te dichten moest ik dan op mijn beurt passen maar net voor de zeelandbrug kon ik toch het gat nog dichtrijden dankzij een geweldig exploot tegen 53 km/uur (wind mee natuurlijk).

Hierna volgden twintig kilometer freewheelen aan snelheden rond de 42 km/uur (wind mee) waarbij jeroen het niet kon laten om af en toe de benen te strekken en iets voor de gevormde groep – voornamelijk bestaande uit wielertoeristen uit het Antwerpse – te gaan uitrijden. Op de grevelingendam had ik weer prijs: de wind stond vol in de zij, waaiers werden getrokken en de groep brokkelde individu per individu af. Toen net voormij piet schouder aan schouder reed met een andere kerel en die snoodaard niet veel later het gat liet vallen kreeg ik het ook niet meer dichtgereden. Ik liet mij inlopen (het enige zinvolle met zo’n ongenadig hard beukende wind) en aan de tweede bevoorrading was de hergroepering een feit. Niet voor lang echter.

Want na wat spielerlei ontsnapten jeroen en piet en ik gokte verkeerdelijk dat mijn metgezellen het gat zouden toerijden maar de meesten waren zo dood als een pier. Af en toe ontwaarde ik jeroen en piet in de verte, maar zelf kreeg ik het gat ook niet dicht. Uit het niets vondendie kerels hun tweede adem en kwamen ze terug. Net voor de aansluiting een feit was, sloeg het noodlot toe: twee rijen voor mij hoor ik geroep en zag ik iemand zwaar tegen het asfalt slaan. Gelukkig kon ik hem nog net ontwijken. De ongelukkige stond weer snel terug recht, zij het volledig gehavend. Ook zijn fiets leek perte totale met een bengelende derailleur. Daarbovenop miste het wiel van de kerel die hij had aangereden verschillende spaken. Twee man volledig geïmmobiliseerd.

We besloten hierna rustig uit te rijden door de Kalmthoutse heide.

~ door wernermaes op 24 mei 2011.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers op de volgende wijze: